Σύνδρομο καταπόνησης της έσω επιφάνειας της κνήμης (περιοστίτιδα): Θεραπεία

   

Το σύνδρομο καταπόνησης της κνήμης (ΣΚΚ), ή κοινώς κάποιοι μπορεί να το αναφέρουν ως περιοστίτιδα, είναι ένας τραυματισμός υπερχρήσης, κατά τον οποίο εκδηλώνεται πόνος, συνήθως διάχυτος, στην έσω επιφάνεια του κάτω άκρου της κνήμης. Εμφανίζεται κυρίως σε αθλητές (πχ. δρομείς) και φαίνεται ότι σχετίζεται με χαρακτηριστικά όπως η υψηλή μάζα σώματος και ο υπερπρηνισμός της ποδοκνημικής.

Βλαισός μεγάλος δάκτυλος (κότσι)

Ο βλαισός μέγας δάκτυλος, ή όπως κοινώς ονομάζεται, το ''κότσι'' είναι ένας όρος που περιγράφει ένα εξόγκωμα που εμφανίζεται εσωτερικά της βάσης του μεγάλου δακτύλου.

Πολλοί πιστεύουν ότι η κύρια αιτία της εμφάνισής τους είναι η καθημερινή χρήση στενών παπουτσιών αλλά στην πραγματικότητα ο κύριος παράγοντας που δημιουργεί αυτή την κατάσταση είναι η λάθος εμβιομηχανική του πέλματος του ασθενή. Τα στενά παπούτσια ωστόσο συμβάλλουν δευτερευόντως στην επιδείνωση του προβλήματος όταν έχει ήδη εμφανιστεί.

Εργασία και μυοσκελετικές παθήσεις. Πως μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε

Πολλές φορές αισθανόμαστε πιασμένοι ή νιώθουμε μικροενοχλήσεις που δεν κατανοούμε πλήρως από τι έχουν προκληθεί και μάλιστα άλλες φορές αυτές οι ενοχλήσεις γίνονται πιο έντονες και εμμένουν για καιρό.

Η εργασία, οποιοδήποτε τύπου, είτε είναι γραφείου είτε χειρονακτική, είτε περιλαμβάνει την μεταφορά ελαφριών φορτίων, είτε πιο βαριών, κρύβει πολλούς κινδύνους που αρχικά μπορεί να φαίνονται μικροί και ανούσιοι αλλά αν σκεφτούμε ότι ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτούς καθημερινά για αρκετές ώρες, τότε αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Ανάλογα με τον τύπο της εργασίας που πραγματοποιούμε διαφορετικοί παράγοντες κίνδυνου επιδρούν στο σώμα μας, αυξάνοντας τον κίνδυνο για την εμφάνιση κάποιων αντίστοιχων μυοσκελετικών, και όχι μόνο, διαταραχών.

Η σημασία της σωστής στάσης του σώματος

Η κακή στάση σώματος σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί αιτία πολλών μυοσκελετικών συνδρόμων αλλά και τραυματισμών. Οι αποκλίσεις από την ιδανική στάση σώματος, λόγω λανθασμένης εργονομίας στην καθημερινότητα, καθιστικής ζωής ή ακόμα και λαθών στην προπόνηση οδηγούν σε μυικές ανισορροπίες που δημιουργούν αυξημένες τάσεις σε ορισμένες δομές που η κατ' εξακολούθηση φόρτισή τους μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό τους.

Η βελτίωση της στάσης σώματος αποτελεί τμήμα μιας συνολικής παρέμβασης για την πλήρη και αποτελεσματική αποκατάσταση πολλών μυοσκελετικών προβλημάτων. Αναλόγως τον τύπο της στάσης σώματος που έχει υιοθετήσει ο ασθενής δημιουργούνται διαφορετικά προβλήματα που απαιτούν διαφορετική προσέγγιση, γι'αυτό είναι απαραίτητη μια σωστή αξιολόγηση για την αποτελεσματική διόρθωση του προβλήματος.

Η φυσικοθεραπευτική παρέμβαση μπορεί να περιλαμβάνει τη συμβουλευτική και εκπαίδευση του ασθενή, την άσκηση με οπτική και απτική ανατροφοδότηση, τις διατάσεις και τη θεραπευτική μάλαξη για τη διόρθωση των μυικών ανισορροπιών και την επίτευξη σωστής στάσης.

Τι είναι η οσφυαλγία;

Η οσφυαλγία σαν όρος περιγράφει μια επώδυνη κατάσταση στην περιοχή της οσφύος, δηλαδή πιο απλά, πόνο στη περιοχή της μέσης. Μπορεί να εμφανιστεί είτε μετά από μια περίοδο παρατεταμένης κακής στάσης και μεταφορά ανεπιθύμητων φορτίων στην περιοχή τις μέσης, είτε μετά από μια απότομη, βίαια κίνηση ή μεταφορά υπερβολικού φορτίου. Ωστόσο, σαν όρος είναι πολύ γενικός και σε καμιά περίπτωση δεν προσεγγίζει το αίτιο, τον λόγο δηλαδή που προκαλούνται τα συμπτώματα.

Οστεοαρθρίτιδα: Ο ρόλος της φυσικοθεραπείας

Η οστεοαρθρίτιδα ή εκφυλιστική αρθρίτιδα ή εκφυλιστική νόσος των αρθρώσεων αποτελεί ένα σύνολο μηχανικών ανωμαλιών που οδηγούν στον εκφυλισμό της άρθρωσης, επηρεάζοντας κυρίως τoν αρθρικό χόνδρο και το υποχόνδριο οστό. Τα συμπτώματα συνήθως περιλαμβάνουν πόνο στην άρθρωση, ευαισθησία, δυσκαμψία, κλείδωμα, αλλά και οίδημα στην άρθρωση. Διάφορα μπορεί να είναι τα αίτια περιλαμβάνοντας κληρονομικούς, αναπτυξιακούς, μεταβολικούς, μηχανικούς λόγους που οδηγούν στην καταστροφή του χόνδρου. Η απώλεια του χόνδρου αφήνει εκτεθειμένο το οστό κάνοντας έτσι την άρθρωση αδύναμη να αντεπεξέλθει στα φορτία που μπορεί να δέχεται στην καθημερινότητα. Οι αρθρώσεις που επηρεάζονται περισσότερο είναι αυτές που δέχονται τα περισσότερα φορτία όπως η σπονδυλική στήλη, το ισχίο και το γόνατο, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να παρουσιαστεί και σε άλλες αρθρώσεις.

Ρήξη Προσθίου Χιαστού Συνδέσμου: Επιδημιολογία, Μηχανισμοί Τραυματισμού, Αντιμετώπιση

Ο πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος (ΠΧΣ) αποτελεί τον κύριο σταθεροποιό της άρθρωσης του γόνατος. Ο ρόλος του είναι να προστατεύει την άρθρωση από την πρόσθια μετατόπιση της κνήμης σε σχέση με τον μηρό, να ελέγχει τις στροφές της άρθρωσης αλλά και τις πλάγιες μετατοπίσεις αυτής (ραιβότητα, βλαισότητα). Η λειτουργία του αυτή προσδίδει σημαντική σταθερότητα στην άρθρωση κατά τις καθημερινές δραστηριότητες, το τρέξιμο, τις αλλαγές κατεύθυνσης και την προσγείωση από άλμα. Χαρακτηριστικό είναι ότι ένας ασθενής με ρήξη του προσθίου χιαστού συνδέσμου παραπονιέται για αστάθεια της άρθρωσης του αλλά και για επεισόδια όπου το γόνατο του, ολισθαίνει πρόσθια.

Ο ώμος του κολυμβητή

Σε μια τυπική δίωρη προπόνηση κολύμβησης ο αθλητής της αγωνιστικής ομάδας μπορεί να κολυμπάει περίπου 5.5-6.5 χμ. Αυτό αναλογεί κατά μέσο όρο σε 32-64 χμ. την εβδομάδα το οποίο είναι το αερόβιο ισοδύναμο με το τρέξιμο των 128-257 χμ. Αυτή η μεγάλη απόσταση, αντιστοιχεί σε περίπου 1500-4000 κύκλους χεριών ανά μέρα ή περίπου 1.000.000 κύκλους χεριών το χρόνο. Οι γυναίκες, μάλιστα, λόγω του μικρότερου μήκους των χεριών, μπορεί να εκτελούν επιπλέον 660.000 κύκλους το χρόνο. Γι’ αυτό το λόγο δε θα πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι ο πόνος στον ώμο είναι μία από τις κυρίαρχες αδιαθεσίες των κολυμβητών υψηλού επιπέδου.

Ο ώμος του κολυμβητή είναι μία μυοσκελετική κατάσταση που έχει ως αποτέλεσμα την εμφάνιση συμπτωμάτων στην πρόσθια/πλάγια πλευρά του ώμου, η οποία εντοπίζεται μερικές φορές στην υπακρωμιακή περιοχή. Το ξεκίνημα των συμπτωμάτων μπορεί να σχετίζεται με λανθασμένη στάση σώματος, υπερκινητικότητα ή αστάθεια της γληνοβραχιόνιας άρθρωσης, αλλαγμένο ωμοβραχιόνιο ρυθμό ή φτωχό νευρομυικό έλεγχο, ή βραχυμένο οπίσθιο θύλακα. Σε ακραίες καταστάσεις, οι αθλητές με ώμο του κολυμβητή μπορεί να έχουν παθολογικό το πέταλο των στροφέων, τη μακρά κεφαλή του δικεφάλου, ή την ωμογλήνη.

Πλήρης ανυπαρξία προαθλητικού ελέγχου στα σχολεία

 Ηλίας Σιώρας, καρδιολόγος στον «Ευαγγελισμό»

Πηγή κινδύνων στις μικρές ηλικίες είναι η παντελής απουσία του προαθλητικού ελέγχου

Η πλήρης ανυπαρξία ενός οργανωμένου πλαισίου από πλευράς πολιτείας για τον σχολικό αθλητισμό αποτελεί μια σημαντική αιτία που ευθύνεται για μια σειρά από προβλήματα που προκαλούνται στις παιδικές ηλικίες και τα τελευταία χρόνια συνεχώς αυξάνονται. Αυτά έχουν να κάνουν με την έλλειψη σωματικής άσκησης και τις συνέπειές της, όπως η συνεχώς αυξανόμενη παιδική παχυσαρκία, η εμφάνιση παθήσεων των λεγόμενων μεγάλων ηλικιών σε ολοένα μικρότερες, όπως το ζάχαρο, η χοληστερόλη, τα καρδιαγγειακά νοσήματα, αλλά ακόμα και οι ψυχολογικές παθήσεις.

Ωστόσο, θα πρέπει να σημειωθεί ότι κίνδυνοι δεν προκύπτουν μόνο από την ανυπαρξία της σωματικής άσκησης αλλά και από το γεγονός ότι όταν αυτή πραγματοποιείται, οι συνθήκες δεν είναι οι καλύτερες.

Η Φυσικοθεραπεία μπορεί να μειώσει τον πόνο στη μέση και την πύελο κατά τη διάρκεια ή μετά την εγκυμοσύνη

Οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι οπουδήποτε το 24-90% των γυναικών βιώνουν πόνο στη μέση ή στην πύελο όταν είναι έγκυες. Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο πόνος στη μέση και την πύελο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης θα καλυτερεύσει μόλις το μωρό γεννηθεί. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει για το 1/3 των γυναικών.

Σε μια μελέτη που ερευνούσε την επίδραση της φυσικοθεραπείας στην έγκυο γυναίκα, οι επιστήμονες βρήκαν ότι οι ασκήσεις μπορούν να μειώσουν τον πόνο, να βελτιώσουν τη λειτουργικότητα και να περιορίσουν τις μέρες που έλειπαν οι γυναίκες από τη δουλειά λόγω του πόνου που σχετιζόταν με την εγκυμοσύνη. Οι αποτελεσματικές ασκήσεις συχνά εστιάζουν στην ενδυνάμωση των μυών γύρω από τη σπονδυλική στήλη και το πυελικό έδαφος. Οι ασκήσεις μπορούν επίσης να περιλαμβάνουν aerobic στο νερό, γενική προπόνηση ενδυνάμωσης, ασκήσεις αντοχής, και ισορροπίας. Επιπλέον, κάποιες έρευνες βρήκαν ότι ο συνδυασμός του manual therapy και η εφαρμογή ζώνης μπορεί να είναι χρήσιμες. Ωστόσο, ήταν πολύ λίγες οι έρευνες που υποστήριζαν αυτή την προσέγγιση για να είμαστε σίγουροι για τα οφέλη της.

Χρόνιος Πόνος στην έξω πλευρά της Ποδοκνημικής

Ο επαναλαμβανόμενος ή μόνιμος (χρόνιος) πόνος στην έξω πλευρά της ποδοκνημικής συχνά αναπτύσσεται μετά από έναν τραυματισμό όπως το διάστρεμμα της ποδοκνημικής. Ωστόσο, πολλές άλλες καταστάσεις μπορούν επίσης να προκαλέσουν χρόνιο πόνο στην ποδοκνημική.

Σημεία και Συμπτώματα

• Πόνος, συνήθως στην έξω πλευρά του ποδιού. Ο πόνος μπορεί να είναι τόσο έντονος ώστε να δυσκολεύεστε να περπατήσετε ή να συμμετάσχετε σε σπορ. Σε κάποιες περιπτώσεις, ο πόνος είναι ένας μόνιμος, μουντός πόνος. 
• Δυσκολία στο περπάτημα σε ανώμαλο έδαφος ή στις μύτες των ποδιών
• Αίσθημα αστάθειας
• Πρήξιμο
• Δυσκαμψία
• Ευαισθησία
• Επαναλαμβανόμενα διαστρέμματα ποδοκνημικής

Σωστή στάση σώματος σε 4 βήματα

    Η κακή στάση σώματος είναι εκείνη που πολλές φορές μπορεί να ευθύνεται για τους πόνους που κατά καιρούς αισθανόμαστε στον αυχένα, την πλάτη και τους ώμους. Τα άτομα που δουλεύουν πολλές ώρες μπροστά σε υπολογιστή σε γραφείο ή χρησιμοποιούν πολύ τα χέρια τους πάνω από το ύψος του κεφαλιού (πχ. κολυμβητές, βολευμπολίστες) είναι  ιδιαίτερα επιρρεπή να βιώσουν πόνους στο άνω τεταρτημόριο του σώματος εάν η στάση του σώματος του αποκλίνει από το φυσιολογικό.
Τι κάνουμε λοιπόν?

Ρήξη ΠΧΣ: Ιδανική επιστροφή στις δραστηριότητες και μείωση του κινδύνου επανατραυματισμού

Η ρήξη του προσθίου χιαστού μπορεί να αποδειχτεί ένας πολύ σοβαρός τραυματισμός για δραστήρια άτομα και αθλητές. Μετά την κάκωση κάποιοι ασθενείς είναι ικανοί να επανέλθουν επιτυχώς με την εφαρμογή ενός καλού προγράμματος αποκατάστασης, ωστόσο, αν υπάρχει αίσθηση αστάθειας στο γόνατο, τότε το χειρουργείο είναι απαραίτητο. Μετά το χειρουργείο η επάνοδος στις προτραυματικές δραστηριότητες με ασφάλεια αποτελεί πρόκληση. Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο περιοδικό JOSPT παρέχονται κάποια στοιχεία που βοηθούν στην ασφαλέστερη επιστροφή μετά τον τραυματισμό.

Πιο συγκεκριμένα, αν και κάποιοι παράγοντες κινδύνου δεν μπορούν να αλλαχθούν, άλλοι μπορούν να βελτιωθούν μέσω εξειδικευμένων ασκήσεων. Ένας παράγοντας που πρέπει να διορθωθεί πριν την επιστροφή στις δραστηριότητες είναι ο μειωμένος έλεγχος του ισχίου και του γόνατος σε δραστηριότητες όπως άλματα, προσγείωση και αλλαγή κατεύθυνσης. Μάλιστα ο κακός αυτός κινητικός έλεγχος είναι συνήθως και η αιτία που οδήγησε στον πρώτο τραυματισμό. Τέλος προτείνεται ότι εξειδικευμένες ασκήσεις ισορροπίας, σταθερότητας καθώς και ασκήσεις κορμού, πρέπει να αποτελούν βασικό κομμάτι στο μετεγχειρητικό πρόγραμμα αποκατάστασης. Επίσης εξειδικευμένες λειτουργικές ασκήσεις δεξιοτήτων, ισορροπίας και δύναμης είναι απαραίτητες πριν ληφθεί η απόφαση για επιστροφή στις δραστηριότητες. 

Παραδείγματα προτεινόμενων ασκήσεων

Ankle Impingement- Σύνδρομο Πρόσκρουσης Ποδοκνημικής

Definition/Description

Ankle impingement is defined as pain in the ankle due to impingement in one of two areas: anterior (anterolateral and anteromedial) and posterior (posteromedial).^[1] Location of pain is referenced from the tibiotalar joint.^[2] Pain is caused by mechanical obstruction due to osteophytes and/or entrapment of various soft tissue structures. The condition is common in athletes, especially soccer players, distance runners and ballet dancers.^[3] Historically, it has been called "athlete's ankle" and "footballer's ankle". ^[4]

Epidemiology/Etiology

Ankle Impingement is commonly seen in active individuals and athletes due to accumulation of subclinical trauma to the area.^[2]

Anterior Impingement: aka: "athlete's ankle" or "footballer's ankle". Caused by repeated dorsiflexion, microtrauma, and repeated inversion injury causing damage to anteromedial structures such as the articular cartilage. Further classified into Anteromedial & Anterolateral Impingement.^[2]

• Anteromedial Impingement: Hypothesized etiology includes: inversion ankle sprains; repetitive dorsiflexion resulting in spurs; repetitive capsular traction causing the formation of osteophytes, and chronic microtrauma to the anterior joint area. However, the cause remains unknown with the above theories mentioned in the literature. ^[1]
• Anterolateral Impingement: May be caused by inversion ankle sprains causing inflammation and scar formation or reactive synovitis. May also be due to forced plantarflexion and supination which can tear anterolateral capsular tissues.^[2]

Posterior Impingement: aka: "dancer's heel". Posterior impingement is generally insidious in nature, occurring in athletes who routinely plantarflex, such as ballet dancers, jumping athletes, and those who kick. ^[2] May be caused by bony or soft tissue impingement, specifically flexor hallucis longus irritation, thickening of the posterior capsule, synovitis, inversion trauma/sprain, forced plantarflexion causing anterior sheering of the tibia, hypertrophy of the os trigonum impacting the posterior tibia. ^[1]

Screenshot from GoogleBody: Lateral Foot

Οσφυϊκή Ριζοπάθεια (Ισχιαλγία): Κατανομή συμπτωμάτων (ρίζες Ο4, Ο5, Ι1)

1.Η πίεση νευρικής ρίζας καθώς εξέρχεται από το μεσοσπονδύλιο τρήμα μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση συμπτωμάτων (υπαισθησία, μούδιασμα, πόνο, μυική αδυναμία, μείωση ή απουσία αντανακλαστικών) στην περιοχή που η προσβεβλημένη ρίζα ελέγχει.

2.Η πιο κοινή αιτία αποτελεί η κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου

3.Υπάρχει περίπτωση τα συμπτώματα να εμφανίζονται μόνο στο κάτω άκρο και όχι στην οσφύ.


Παρακάτω θα παρουσιάσουμε τις πιο συνήθεις περιπτώσεις και αφορούν τις νευρικές ρίζες Ο4, Ο5 και Ι1.

Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα και φυσικοθεραπευτική παρέμβαση

Τι είναι το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα;

Ουσιαστικά το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα είναι η συμπίεση του μέσου νεύρου κατά την διέλευση του από τον καρπιαίο σωλήνα. Αποτέλεσμα αυτού είναι η εμφάνιση συμπτωμάτων στο χέρι και στα δάκτυλα που αυτό νευρώνει, δηλ. τον αντίχειρα, τον δείκτη, τον μέσο και τον μισό παράμεσο.

Ο καρπιαίος σωλήνας αποτελείται από τα οστά του καρπού ραχιαία και από των εγκάρσιο σύνδεσμο παλαμιαία και εκτός από το μέσο νεύρο από την περιοχή διέρχονται επίσης οι τένοντες όλων των δακτύλων του επιπολής και του εν τω βάθει κερκιδικού καμπτήρα, ο μακρός καμπτήρας του αντίχειρα, καθώς και η μέση αρτηρία.  

Γιατί οι περισσότεροι δρομείς δεν αποκτούν οστεοαρθρίτιδα γόνατος;

Τα φορτία που δέχεται η άρθρωση του γόνατος κατά τη διάρκεια του τρεξίματος είναι 3πλάσια σε σχέση με το περπάτημα (8,02 φορές το βάρος του σώματος στο τρέξιμο έναντι 2,72 φορές το βάρος του σώματος στο περπάτημα). Με βάση αυτό, κάποιος θα μπορούσε να υποθέσει ότι τα αυξημένα φορτία που δέχεται η άρθρωση του γόνατος στο τρέξιμο ίσως να συνδέονται με την ανάπτυξη της οστεοαρθρίτιδας γόνατος. Ωστόσο, καμία μελέτη έως τώρα δεν έχει δείξει ότι ισχύει αυτή η υπόθεση.

Την εξήγηση, αυτού του παράδοξου, προσπάθησε να δώσει μία πρόσφατη εμβιομηχανική μελέτη. Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο μικρός χρόνος επαφής του ποδιού κατά τη φάση στήριξης και το σχετικά μεγάλο μήκος του διασκελισμού στο τρέξιμο μειώνει την επίδραση των μέγιστων φορτίων, τόσο ώστε τα φορτία ανά μονάδα απόστασης στο τρέξιμο να μην είναι μεγαλύτερα από εκείνα στο περπάτημα. Επίσης, φάνηκε ότι όσο αυξάνεται η ταχύτητα του τρεξίματος, τα μέγιστα φορτία αυξάνονται αλλά το φορτίο ανά μονάδα απόστασης μειώνεται.

Oι ασκήσεις για το ισχίο, τη λεκάνη και την οσφύ είναι αποτελεσματικές στη θεραπεία του επιγονατιδομηριαίου συνδρόμου

Το επιγονατιδομηριαίο σύνδρομο είναι μια συνηθισμένη διαταραχή του γόνατος πολυπαραγοντικής αιτιολογίας. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η θεραπεία είναι συντηρητική και σε αυτή περιλαμβάνονται επιλογές όπως: θεραπευτική άσκηση, manual therapy, ορθωτικά μέσα, ηλεκτροθεραπεία, taping και φαρμακευτική αγωγή.

Από μελέτες έχει βρεθεί επανειλημμένα ότι η θεραπευτική άσκηση είναι ένα αποτελεσματικό μέσο για τη μείωση του πόνου. Τα προγράμματα άσκησης, παραδοσιακά επικεντρώνονται στην ενδυνάμωση του τετρακεφάλου και ιδιαίτερα στην ενεργοποίηση του έσω πλατύ. Ωστόσο πολλές φορές παρ' όλη την επιτυχία του προγράμματος υπάρχει περίπτωση οι ασθενείς να συνεχίζουν να παρουσιάζουν δυσλειτουργίες στην επιγονατιδομηριαία άρθρωση. 

Σωστός τρόπος ανύψωσης φορτίων για την προστασία της μέσης

Αρχικά σκεφτείτε λίγο την ανύψωση. Υπολογίστε το βάρος του αντικειμένου και τη δύναμη που θα πρέπει να βάλετε. Αν το φορτίο είναι πολύ βαρύ ζητείστε βοήθεια.

Όταν είστε έτοιμος-η ρίξτε τους ώμους προς τα πίσω, κάμψε την πλάτη σας και λυγίστε τα γόνατά σας. Κρατήστε το φορτίο όσο το δυνατόν πιο κοντά στο στήθος σας, σφίξτε καλά τους κοιλιακούς σας μύες και μετά ισιώστε τα πόδια σας για να σηκώσετε το βάρος, ενώ διατηρείτε ίσια την πλάτη σας. Θυμηθείτε ανυψώνουμε με τα πόδια και όχι με την πλάτη, ανυψώνουμε ευθύγραμμα και όχι με στροφή στη μέση.

Εκφυλιστικές αλλαγές στον μεσοσπονδύλιο δίσκο: Ίδια αποτελέσματα φαίνεται να έχει η συντηρητική αποκατάσταση σε σχέση με την χειρουργική

Από τα αποτελέσματα μιας πρόσφατης έρευνας προκύπτει ότι η φυσικοθεραπευτική αποκατάσταση έχει παρόμοια αποτελέσματα με την χειρουργική αποκατάσταση στις εκφυλιστικές αλλαγές του μεσοσπονδύλιου δίσκου στην οσφυική μοίρα.

Συγκεκριμένα το άρθρο αναφέρει ότι, συγκρίνοντας τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα σε ασθενείς που έχουν αναφερόμενο πόνο στην οσφύ με παράλληλη διάγνωση προβλήματος στον μεσοσπονδύλιο δίσκο, δεν βρήκαν σημαντική διαφορά όσον αφορά τον πόνο, το επίπεδο λειτουργικότητας,  την ικανοποίηση, ή την δυσλειτουργία, είτε εάν οι ασθενείς ακολούθησαν χειρουργική είτε συντηρητική θεραπεία.

Για περισσότερες πληροφορίες ανατρέξτε στο άρθρο:

Operative snd nonoperative treatment approaches for lumpar degenerative disc desease have similar long-term clinical outcames among patients with positive discography